Een emotionele wending

Tijdens de opnames van de documentaire Tuan Papa waren we op zoek naar Pak Mulyadi. Hij zou een kind van een Nederlandse militair moeten zijn. Wij wisten dat hij jaren geleden werkzaam was als bewaker op de theeplantage van Pekalongan op West Java. Mijn zus Tineke, een Indonesisch taalwetenschapper, had hem namelijk ooit geïnterviewd in verband met een ander onderzoek. Tijdens dat interview was toevallig ter sprake gekomen dat de vader van Pak Mulyadi een Nederlandse soldaat was. Ze hebben nooit meer iets van hem vernomen. Volgens de aantekeningen van mijn zus herinnerde Pak Mulyadi de naam van zijn vader als 'Permile'. Een zeer vreemde naam.

Bij onze aankomst op de plantage hoorden wij al snel dat Pak Mulyadi een paar jaren eerder was overleden. Maar zijn zoon en zijn oude moeder, ooit de vriendin van een Nederlandse soldaat, wilden ons graag te woord staan. Het was een interessant interview waarbij de kleinzoon optrad als tolk voor zijn grootmoeder, die alleen maar Sundanees sprak en nauwelijks Indonesisch. Op een gegeven moment vroegen wij naar de naam van de Nederlandse opa. Die was helaas vergeten. Maar toen wij 'Permile' noemden, nam het gesprek een onverwachte en emotionele wending...