Een plotselinge confrontatie |
|
Verhalen -
Familie soldatenvaders en oorlogsliefdekinderen
|
|
door: Adri, Lenie en Rene van den Brom
|
|
Eind 1979 werden mijn moeder, broers, zus en ik onverwacht en op een heel harde manier geconfronteerd met het oorlogsverleden van mijn vader, Jack van den Brom. Op een zondagavond, onder het eten, ging de telefoon. Het was voor mijn vader. Toen hij het gesprek had beëindigd kon hij niets anders zeggen dan: “Hebben ze me toch gevonden”.
Hij werd gezocht door zijn dochter uit Indonesië. Voor mijn moeder was dit een bevestiging van iets waarvoor ze altijd bang was geweest. De verhalen gingen immers van ‘onze ‘ jongens die daar halfbloedkinderen hadden. Maar dat gold niet voor mijn vader zo had hij haar verzekerd. Ik dacht dat mijn moeder gek zou worden van verdriet en wij waren met stomheid geslagen en konden het niet geloven. Mijn moeder is deze klap nooit te boven gekomen en dit heeft zeker bijgedragen aan een vroegtijdig overlijden na een herseninfarct. Ik begrijp heel goed dat een oorlogskind haar biologische vader wil leren kennen, maar ze heeft zich hierbij waarschijnlijk niet voldoende gerealiseerd welk verdriet ze ons hiermee heeft aangedaan. Uitgezonderd mijn broer heeft niemand van ons contact met onze halfzus, omdat wij destijds een duidelijke keuze hebben gemaakt voor onze moeder die het hier erg moeilijk mee had. Nu beschouwen wij het als iets uit het verleden van mijn vader wat we liever laten rusten. Begin van het jaar is mijn vader overleden en juist nu worden wij weer min of meer geconfronteerd met deze uitzending over het verleden van mijn vader. Van hem zelf hebben we niets vernomen, maar via mijn broer, die wel contact met Indonesië heeft, hoorden we dat hij hieraan meegewerkt heeft. Deze documentaire, die we nog niet gezien hebben, zal bijdragen aan de erkenning van oorlogskinderen en een stukje verwerking van hun verdriet, maar weet dat zo’n verhaal altijd twee kanten heeft.
Heeft u zelf vermoedelijk een halfbroer of halfzus in Indonesië, verwekt door uw vader in zijn soldatentijd in Indonesie? Of heeft uw vader hierover ooit iets verteld? Laat het ons weten! Neem contact op |
Reacties
Mijn naam is Trieneke Olgers- Keitz.geb. in 1956.
Naar aanleiding van uw programma wil ik toch even reageren.
Mijn vader,..REMMERT KEITZ..een knappe gebruinde Nederlandse man met donker haar en bruine ogen, heeft een paar jaar als vrijwilliger gediend in die oorlogsjaren.Dit was voordat hij mijn moeder leerde kennen.
Heel graag had hij nog een keer teruggewild maar dat wilde mijn moeder niet.
Misschien bang voor het onvermijdelijke ?!
Helaas is onze papa in '96 overleden.
Mijn zusje Erica en ik zijn al jaren overtuigd dat er ergens in Indonesie broers of zussen van ons zijn en als dat zo is zouden we dat zo graag weten.
Papa zat soms "ver weg" in gedachten verzonken in zijn stoel maar als kind denk je daar verder niet over na. Nu hebben we zoiets als...Tja...Indonesie...
Mocht iemand hem hebben gekend...Laat maar weten....
...groeten van de zusjes..KEITZ