umatra. Deze man heeft als jongeman een poging gedaan om mijn vader in Nederland te ontmoeten, maar mijn moeder durfde dat niet aan, helaas.
Ik ben zelf een vrouw van 61 en las een krantebericht met de vermelding van deze site.
Misschien kan iemand dit vertalen in het indonesisch?

http://members.upc.nl/j.nagtegaal3

op bovenstaande website staat onder de knop fotoboek het fotoboek van mijn vader.
Ik ben heel benieuwd over mensen zijn die dingen herkennen in het fotoboek. En mij meer kan vertellen over deze periode van mijn vader of mensen herkennen en graag een kopie van de foto willen ofzo.

Mijn Opa (Jongman) is begin dit jaar overleden. We zijn er later achter gekomen dat hij daar een dochter heeft. Dus mijn tante. Ik weet alleen dat ze Fannie heet en ongeveer 65 tot 69 jaar is.

Ik heb deze week van m'n moeder gehoord, dat ik een halfbroer heb in Indië.
Heb altijd al vermoedens gehad. Ben nu de hele dag al op deze sites aan het zoeken. Ik weet wanneer mijn vader is vertrokken en met welk schip. En dat hij bij de 7 December Divisie zat, waarschijnlijk 3.9 R.I. Ik ga wel zoeken en heb zeker hulp nodig. Een naam heb ik niet. Maar mijn halfbroer moet eind 1947 of 1948 geboren zijn. Als ik de plaats zeker weet waar mijn vader toen was heb ik een aanknopingspunt.
Als iemand iets weet van de 7 December Divisie, die op 03-10-1946 met de Tegelberg zijn vertrokken hoor ik het graag. Mijn emailadres is nanininou@hotmail.com.

Ben geb. 07-08-1944 te Soerabaja.
Maar weet helemaal niets van mijn achtergronden af
Ben wel via andere zoektochten aan het zoeken geweest, maar zonder resultaat!Misschien dat ik via deze zoektocht meer te weten kom.Ik weet nog wel dat mijn moeder een zus had,Emmy, en een broer
Frank,& ook een half broer Jan! Die is toen geëmigeerd naar Californie, Hij heeft eerst gewoond in Laren (n.h.) Mijn huidige achternaam is
de Haan, hoe ik daar aan kom!weet ik niet!! Wie kan mij helpen. johwin@hotmail.com

Beste mensen,

Ik ben op zoek naar mijn opa die J.F. Hansen heet, die in februari 1942 werd voorgedragen tot benoeming Reserve Officier van Gezondheid 2e klasse, in dienst van het KNIL, welke benoeming in November 1945 pas geëffectueerd werd. De voordracht vond plaats door Generaal Majoor P. Mourer.

Mijn opa was arts gedurende de periode van krijgsgevangenschap. Wij weten dat hij in 1947 gelegerd was in Keranji, West Java, Indonesië. Na de oorlog (in 1949) keerde hij alleen terug naar Nederland omdat Rukiah, de vrouw met wie hij een verhouding had (dus mijn oma), de overstap naar Nederland niet aandurfde. Zij was toen al in verwachting van mijn moeder: Jenny, die later geadopteerd werd door een Indonesische familie. Sindsdien had mijn moeder geen contact meer met haar biologische ouders.

Beide geadopteerde ouders van mijn moeder zijn inmiddels al overleden en toen ze nog leefden werd het geheim niet ontrafeld. Mijn moeder wist hiervan pas later van andere familieleden.

Mijn moeder leeft nog, is nu 63 jaar oud, woont nu in Jakarta. Naar geluid is haar biologische moeder al lang overleden in Java. Nu mijn moeder nog leeft, wil zij graag weten hoe en waar haar biologische vader geleefd heeft en of zijn graf (als hij overleden is) te bezoeken is. Of misschien dat zij nog ergens half-broers en zussen heeft.

Ik woon zelf in Nederland. Jarenlang probeerde ik mijn opa te vinden maar het is tot nu toe nog steeds niet gelukt. Ik ben in het nationaal archief ingedoken. Daarnaast heb ik deze instanties ook benaderd: Museum Broonbeek, CBG (centraal Bureau voor Genealogie), SAIP (Stichting Administratie Indische Pensioen), Stichting Pelita. Vervolgens heb ik in 2000 en 2005 een brief aan KRO geschreven. In 2006 waren mijn moeder en ik op TV te zien op het programma 'Spoorloos'. Tenslotte heb ik 35 brieven opgestuurd naar 35 'Hansen' in Nederland die ik via telefoongids heb gevonden. Antwoord en reactie via brief, e-mail en telefoon heb ik wel ontvangen maar ook zonder enig resultaat.

Ik begon een beetje wanhopig te worden, maar toch wil ik nog steeds geloven dat het een keer zal lukken. Alle tips en suggesties zijn welkom.

Alvast hartelijk dank!

Met vriendelijke groet,

Danny (dvhalim71@gmail.com)

Mijn ouders zijn inmiddels overleden en gedurende hun huwelijk maakte ik met Kerst wel een de grap dat er misschien wel een broer of zus uit Indonesie voor de deur zouden kunnen staan....hierop werd altijd een beetje raar gereageerd en mijn vader was dan altijd stil en lachtte een beetje.......er is nooit openlijk over gesproken...maar toch heb ik een gevoel. Ik heb de naam Conny of Gonny wel eens voorbij horen komen en als klein meisje ook wel eens brieven gezien die mijn vader had bewaard, zijn vriendin noemde hem "toetie". Mijn vader was gelegerd in Tjimahi....verder komen kreten als de Grote Berelaan, Muini Bentimur (vast verkeerd geschreven....) mij bekend voor, heeft iemand informatie voor mij waar ik iets mee aan heb? Misschien mensen die mijn vader kennen uit die tijd, of heel misschien zelfs mijn grote broer of zus uit Indonesie?

Wie weet of Cornelis Kloosterboer kinderen heeft in Indonesië /Malang?

Bij ons thuis was het een familiegeheim. Mijn ooms zijn alle drie in Indonesië geweest als militair. Eén van hen had daar een kind verwekt en achtergelaten, maar daar werd niet openlijk over gesproken. In ieder geval niet waar wij, de kinderen, bij waren. Toch ving ik af en toe het één en ander op. Ik heb het er in mijn familiekring nooit over gehad, niet met mijn moeder en niet met mijn oom. Ze zijn inmiddels allebei overleden. Ik weet niet eens of mijn nichten en neef wel weten dat ze een halfbroer of halfzus hebben. En waar hij of zij woont. Wat zouden zij ervan vinden? En hoe zou hij of zij heten? Ik denk niet dat er ooit contact is geweest. Zou het daar nu te laat voor zijn?

Geachte mevr. Scagliola,
Ik ben blij met Uw bijzonder sympathieke aanpak van de geschiedenis van militairen en hun omgang met vrouwen in den vreemde. Ik ben ook blij dat Checkpoint het durfde te plaatsen!

In Indonesië waren er 100.000 meest jonge Nederlandse soldaten, zonder vrouwen, voor jaren. Een man moet toch wat! Bij het eind van die bezetting (dat was het in feite) zat ik op mijn eentje op een militair kantoor in Soerabaja, financiële problemen op te lossen, met een pistool in mijn zak om eventuele rovers te elimineren. Dat gebeurde inderdaad op een nacht (ik sliep in het kantoor, pistool onder mijn hoofdkussen). Een aantrekkelijke Madoerese vrouw maakte schoon. Wat gebeurt er dan? Juist, seks. Zonde voor deze gereformeerde jongen, maar wel erg lekker.

Net zoals in Nederland er plaatselijke gewoontes waren op seksueel gebeid, met een groot verschil tussen Amsterdam en de Achterhoek, waren die er ook in Indonesië. De veldpredikers en aalmoezeniers, meest dominees en priesters uit het boerenland vonden dat allemaal zonde. De R.K. priesters schenen meer begrip voor de situatie te hebben dan de dominees. Reden: bij de biecht hoorden ze wat er gebeurde. Niemand durfde de dominee te vertellen wat er plaatsvond.

Een beroemd bataljon was 4-5 infanterie. De Indonesische vrouwen zaten er bij de kazerne uitgang te wachten tot de soldaten vrij kregen. Sommige dames met kleine blanke babies. Aan de soldaten vertelden ze dan “ Hij Pier Pijp”. Dit werd spreekwoordelijk. En het kon voorkomen dat een Nederlander een Indo introduceerde als “hij Pier Pijp”. Indonesiërs vonden het namelijk moeilijk om de 'v' uit te spreken. De bataljonscommandant was woedend. Dat hielp hem niet. De volgende dag riep een van de dames aan de kazernepoort van haar blanke baby: “Hij van kommandant”. De erg christelijke majoor was daar helemaal niet blij mee!

Een ander onvergetelijk verhaal was van een, ook weer gereformeerd, officier die zijn Javaanse liefde verkocht aan een korporaal voor 10 roepiah. Niemand had veel geld natuurlijk. Maar dit werd afgekeurd! De korporaal kreeg een koopje, en de dame was tevreden. In dat land was dat een realistische transactie (De officier schreef later dat hij weer het orgel speelde in zijn kerk op zondag).

Er is nog iets, dat U misschien niet weet. Veel jongens hadden in de oorlog school gemist. School gebruikt door de bezetters, geen vervoer naar de stad met zijn HBS en gymnasiums, allerlei redenen. Veel Nederlandse emigranten naar hier later konden ook niet lezen of schrijven. Dus militaire voorschiften, laat staan preken, betekenden niets voor de meesten.

Hartelijke groeten,
Jan Hagen