Familie soldatenvaders en oorlogsliefdekinderen

Het verhaal van zoon Jan Tigchelaar

Ons verhaal is eigenlijk het omgekeerde van dat van Indische oorlogsliefdekinderen. Toen mijn vader als jonge militair eind 1945 als vrijwilliger vanuit Nederland naar Indonesië vertrok, waren mijn zusje en ik al geboren. Mijn vader ontmoette daar misschien een meisje, want hij is niet meer naar Nederland teruggekomen. Mijn moeder bleef alleen achter met twee jonge kinderen. Ik heb mijn vader nooit meer gezien.

Vorige week, het was augustus 2011, belde mijn moeder me op met de woorden: “Er is een kind in Indonesië, van je vader”. Zij had het net gehoord van een nicht die bij haar op bezoek was. Ik heb altijd gevoeld dat er iets was, en nu werd het opeens werkelijkheid. Het zou om een jongen gaan. Het laat me sindsdien niet meer los, en ik ben nu op zoek naar mijn halfbroer.

Het verhaal van Dora en de zoektocht naar haar halfbroer

Het verhaal van de Nederlandse Gerda de Haan over haar halfzus Edwina

Op een broers- en zussendag bedachten we dat we zo weinig wisten van onze vader, die al overleden was. Uit nieuwsgierigheid gingen we googelen naar mijn vaders naam en zo kwamen we al surfend bij de website van de 7 December Divisie. Stom toeval. Tot onze grote verbazing stond daar een oproep van een zekere Edwina, die op zoek was naar haar vader Eddie de Haan. Onze vader! We moesten echt bekomen van de schrik. De oproep was al een jaar oud, maar we hebben toch geprobeerd contact op te nemen. De oproep was in het Nederlands, dus we wisten niet eens of ze in Nederland of in Indonesië woonde...

Mijn vader heeft vroeger een keer tegen mij gezegd:  ‘Er is iets wat ik je nog een keer wil vertellen, maar dat komt nog wel’. Ik dacht dan: waar zal dat over gaan, iets met mijn opa of zo? Twaalf jaar geleden, ik was toen al 45 jaar, kwam ik bij mijn ouders op bezoek. Ze zaten samen aan tafel, mijn vader en mijn moeder. ‘Kom papa, vertel het nu maar,’ zei mijn moeder. En zo kwam het verhaal er tenslotte uit. Mijn vader heeft tijdens zijn militaire dienst in Indonesië twee kindertjes op de wereld gezet. Mijn moeder heeft het al die tijd geweten. Ze hebben er nooit met ons, mijn zusje en mij, over gepraat.

Ik weet al heel lang dat ik een halfzus heb in Indonesie. Mijn vader is daar een keer heel open over geweest toen ik nog thuis woonde. Met mijn moeder lag het anders, die wilde er niet veel van weten, en nog steeds niet. Mijn vader heeft vroeger veel brieven geschreven naar huis, naar zijn ouders. Ik heb ze inmiddels bijna allemaal gelezen. Maar nergens rept hij over een dochter. Ik denk dat niemand in de familie het destijds geweten heeft.

Het verhaal van dochter Willy de Kleijn en haar vader Bob de Kleijn (Cor in Indie)

Toen een groep veteranen in 1977 Semarang bezocht, werden zij aangesproken door twee mensen, een broer en zus. Het was duidelijk aan ze te zien dat zij niet volledig Indonesisch waren. Ze waren op zoek naar ene Jan de Boer. Hun vader. Mijn vader. Pas eind 2010 durfde een van de veteranen het mij te vertellen, toen mijn moeder al overleden was. Ik heb geen idee waar ik ze nu moet zoeken.

Mijn vader Jan de Boer werd in december 1947 naar Indie gestuurd, als 20-jarige jongen uit Schalkhaar. Mijn ouders waren jong getrouwd, en ik was net een paar maanden voor zijn vertrek geboren, in oktober 1947. Hij was kok in 5.5 R.I. Zijn regiment was op verschillende plekken actief, o.a. in Klaten en in Salatiga. En op een gegeven moment werden zij ook in of bij een Suikerfabriek gelegerd, de ‘Gondang Winangoe’ in het plaatsje Djatinom, vlak bij Klaten. Die fabriek bestaat nog steeds.

Eind 1979 werden mijn moeder, broers, zus en ik onverwacht en op een heel harde manier geconfronteerd met het oorlogsverleden van mijn vader, Jack van den Brom. Op een zondagavond, onder het eten, ging de telefoon. Het was voor mijn vader. Toen hij het gesprek had beëindigd kon hij niets anders zeggen dan: “Hebben ze me toch gevonden”.

Het leeghalen van het huis van een tante in 2008 geeft het leven van de broers Teunisjan en Jan van Ewijk een totaal onverwachte wending. In het huis wordt een foto gevonden met twee schattige meisjes. Een van de meisjes lijkt sprekend op oma.