Liefde in tijden van oorlog. In de periode 1946-1949 onderhielden Nederlandse soldaten veelvuldig contacten met Indonesische meisjes. Vaak werden uit deze oorlogsliefdes kinderen geboren: oorlogsliefdekinderen. Velen kennen hun vaders niet en zijn op zoek. Is er nog familie in Nederland? Ook vaders zélf besluiten -soms na zestig jaar- om op zoek te gaan naar hun verzwegen kinderen. En latere kinderen willen graag hun Indonesische halfbroer of halfzus leren kennen.

Bent u op zoek naar een vader, oorlogsliefdekind, halfbroer of halfzus? Of bent u nieuwsgierig naar verhalen van anderen?

Bekijk de zoektochten in Uw zoektocht en plaats zelf een oproep. Bij Informatie leest u waar u verder op zoek kunt gaan. Persoonlijke verhalen over liefde en oorlog vindt u in:

Oorlogsliefdekinderen in Nederland |  Oorlogsliefdekinderen in Indonesië |  Soldatenvaders | 
Familie soldatenvaders en oorlogsliefdekinderen |  Soldatenliefjes in Indonesië | 
Soldaten en de liefde |  Doorzetters in de liefde

Het verhaal van John Sopaheluwakan en zijn zusje Elly Hahijary

Toen ik een jaar of 6, 7 was, woonde ik met mijn moeder en mijn twee broertjes vlak bij een militair kamp. Adrie Vermeulen, een van de militairen die daar gelegerd was, kwam een paar weken lang vaak bij ons langs. En opeens, na een week of vijf, kwam hij niet meer. We vroegen aan zijn maat: ‘Waar is Adrie?’ Maar die zei: hij is er niet meer, hij is terug naar Nederland.’ Later bleek dat mijn moeder zwanger was van mijn zusje Elly. Vader Adrie Vermeulen heeft nooit meer iets van zich laten horen.

In tegenstelling tot de meeste van zijn dienstmaten die de terugreis naar huis aanvaarden met de belofte hun meisje 'later' te laten overkomen naar Nederland, wil soldaat Jan 1e klasse zijn meisje niet zwanger achterlaten. Als de troepen vertrekken, blijft hij bij haar in Indonesie. Pas nadat hun kindje geboren is, kunnen zij samen de overtocht naar Nederland maken.

Vorige week, het was augustus 2011, belde mijn moeder me op met de woorden: “Er is een kind in Indonesië, van je vader”. Zij had het net gehoord van een nicht die bij haar op bezoek was. Ik heb altijd gevoeld dat er iets was, en nu werd het opeens werkelijkheid. Het zou om een jongen gaan. Het laat me sindsdien niet meer los, en ik ben nu op zoek naar mijn halfbroer.

Het verhaal van Dora en de zoektocht naar haar halfbroer

Het verhaal van zoon Jan Tigchelaar

Ons verhaal is eigenlijk het omgekeerde van dat van Indische oorlogsliefdekinderen. Toen mijn vader als jonge militair eind 1945 als vrijwilliger vanuit Nederland naar Indonesië vertrok, waren mijn zusje en ik al geboren. Mijn vader ontmoette daar misschien een meisje, want hij is niet meer naar Nederland teruggekomen. Mijn moeder bleef alleen achter met twee jonge kinderen. Ik heb mijn vader nooit meer gezien.

Ik wilde jullie laten weten dat wij in Indonesie mijn halfzusje Edwina en haar kinderen en kleinkinderen ontmoet hebben, nadat wij vorig jaar voor het eerst van elkaars bestaan hoorden. We hebben deze voor ons zeer spannende ontmoeting gecombineerd met een vakantie in Indonesie. De laatste 4 dagen van onze vakantie hebben we bij Edwina in huis gelogeerd wat erg leuk was. Al met al hebben we elkaar best goed leren kennen.

'Tien jaar geleden zat ik met mijn vrouw naar Spoorloos te kijken. Dat vonden wij altijd een leuk programma. Mijn vrouw was even een kop koffie halen in de keuken. En ze komt terug en er zijn twee jongens op tv, een tweeling van 50, die hun vader zoeken. En die jongens waren in Surabaya geboren. Ze kijkt mij aan en zegt ‘dat konden zo jongens van jou wezen’. Want die gelijkenis, die zag zij. En toen opeens kwam mijn naam in beeld...'

Tijdens de opnames van de documentaire Tuan Papa waren we op zoek naar Pak Mulyadi. Hij zou een kind van een Nederlandse militair moeten zijn. Wij wisten dat hij jaren geleden werkzaam was als bewaker op de theeplantage van Pekalongan op West Java. Mijn zus Tineke, een Indonesisch taalwetenschapper, had hem namelijk ooit geïnterviewd in verband met een ander onderzoek. Tijdens dat interview was toevallig ter sprake gekomen dat de vader van Pak Mulyadi een Nederlandse soldaat was. Ze hebben nooit meer iets van hem vernomen. Volgens de aantekeningen van mijn zus herinnerde Pak Mulyadi de naam van zijn vader als 'Permile'. Een zeer vreemde naam.

Bij onze aankomst op de plantage hoorden wij al snel dat Pak Mulyadi een paar jaren eerder was overleden. Maar zijn zoon en zijn oude moeder, ooit de vriendin van een Nederlandse soldaat, wilden ons graag te woord staan. Het was een interessant interview waarbij de kleinzoon optrad als tolk voor zijn grootmoeder, die alleen maar Sundanees sprak en nauwelijks Indonesisch. Op een gegeven moment vroegen wij naar de naam van de Nederlandse opa. Die was helaas vergeten. Maar toen wij 'Permile' noemden, nam het gesprek een onverwachte en emotionele wending...

Als Henk in 1996 op 48-jarige leeftijd door een ernstig auto-ongeluk op de Intensive Care terechtkomt, moet met spoed zijn familie-geschiedenis opgezocht worden vanwege mogelijke complicaties. Pas dan biecht zijn jongere broer op dat Henk en diens tweelingbroer Vincent een andere, onbekende vader hebben. Alles staat beschreven in een dagboek van de man waarvan ze tot dat moment dachten dat het hun eigen vader was.

(lees ook Andrea's persoonlijke verhaal:

Ik vind Oorlogsliefdekind een mooie naam )

Lieve mensen van Oorlogsliefdekind,

Ik zal proberen te vertellen hoe ik meer te weten ben gekomen over het historisch verleden van mijn vader.
Zoals in mijn 'verhaal' staat beschreven, wist ik alleen zijn naam. Gelukkig wist ik wel de naam van mijn halfbroer, met wie ik contact heb opgenomen. Van hem kreeg ik mijn vaders naam en geboortedatum.