Liefde in tijden van oorlog. In de periode 1946-1949 onderhielden Nederlandse soldaten veelvuldig contacten met Indonesische meisjes. Vaak werden uit deze oorlogsliefdes kinderen geboren: oorlogsliefdekinderen. Velen kennen hun vaders niet en zijn op zoek. Is er nog familie in Nederland? Ook vaders zélf besluiten -soms na zestig jaar- om op zoek te gaan naar hun verzwegen kinderen. En latere kinderen willen graag hun Indonesische halfbroer of halfzus leren kennen.

Bent u op zoek naar een vader, oorlogsliefdekind, halfbroer of halfzus? Of bent u nieuwsgierig naar verhalen van anderen?

Bekijk de zoektochten in Uw zoektocht en plaats zelf een oproep. Bij Informatie leest u waar u verder op zoek kunt gaan. Persoonlijke verhalen over liefde en oorlog vindt u in:

Oorlogsliefdekinderen in Nederland |  Oorlogsliefdekinderen in Indonesië |  Soldatenvaders | 
Familie soldatenvaders en oorlogsliefdekinderen |  Soldatenliefjes in Indonesië | 
Soldaten en de liefde |  Doorzetters in de liefde

Het verhaal van Tetty Geertruida Sahusilawane

“Ik ben eenentwintig keer in Nederland geweest. Vrienden van me zeiden altijd: ‘Waarom ga je telkens naar Nederland? Alsof er geen ander land is om op vakantie te gaan.’ Het kon me niet schelen wat ze zeiden. Ik heb een andere missie om Nederland te bezoeken. Ik ben op zoek naar mijn biologische vader."

Als we op een natte vrijdagochtend in februari Tetty Sahusilawane in Jakarta bezoeken, zit ze met de spreekwoordelijke Indonesische gastvrijheid al klaar met een tafel vol lekkere hapjes en drankjes. Maar Tetty heeft volgens haarzelf zoveel Nederlandse trekjes dat het wel lijkt of ze in Nederland is opgegroeid: ze houdt van haring, van natte kou, van punctualiteit.

Toch is haar enige echte band haar afkomst: haar onbekende Nederlandse militaire vader.

Het verhaal van Oorlogsliefdekind Lenny uit Jakarta

Als Lenny ons haar verhaal vertelt, schieten regelmatig de tranen in haar ogen. Haar huis in Jakarta staat vol met souvenirs uit Nederland: het bekende Delftsblauwe kussende Volendamse paartje, gekleurde houten tulpen in een delftsblauwe vaas, een beker met Amsterdamse geveltjes, Delftsblauwe borden aan de muur met molens en met een islamitische tekst in Arabisch schrift. Zelfs de studiofoto waarbij ze in een ouderwetse Volendamse keuken in Volendamse kleren gestoken is, ontbreekt niet. Maar hoe haar Nederlandse vader er uit ziet, dat is onbekend.

Josta Rumahlaiselan en Wilma Pattinama, beide medewerkers van de organisatie HALIN in Jakarta, zijn opgegroeid in Jakarta. Bij hen op school zat een meisje, Betty.

Betty was, zo bleek pas veel later, kind van een Nederlandse militair. Wilma: “Ze was zo mooi, dat iedereen op school haar ‘Elizabeth Taylor’ noemde.”

Op een natte, broeierige namiddag in februari 2012 ontvangen Jenny Dotulong en haar man ons gastvrij in hun huis in Jakarta Pusat. Jenny, schoonheidsspecialiste, vertelt haar levensgeschiedenis aan ons (Yanuar Siddharta uit Indonesie en Annegriet Wietsma, die gedurende twee weken is overgekomen uit Nederland). Het echtpaar Dotulong is in 1969 getrouwd. Uit het huwelijk zijn vier kinderen geboren. Inmiddels is het gezin ook verblijd met de geboorte van twee kleinkinderen. Maar Jenny weet bijna niets van haar eigen moeder en vader.

Zaterdag 7 april 2012 wordt de documentaire Tuan Papa vertoond in het CineMasia Filmfestival in Amsterdam.

Lokatie: De Balie, Kleine Gartmanplantsoen, Amsterdam

De vertoning begint om 13.00 uur.

De film zal worden vertoond met Engelse ondertiteling. Na afloop is er een vraaggesprek met regisseur Annegriet Wietsma. Komt allen!

Het verhaal van John Sopaheluwakan en zijn zusje Elly Hahijary

Toen ik een jaar of 6, 7 was, woonde ik met mijn moeder en mijn twee broertjes vlak bij een militair kamp. Adrie Vermeulen, een van de militairen die daar gelegerd was, kwam een paar weken lang vaak bij ons langs. En opeens, na een week of vijf, kwam hij niet meer. We vroegen aan zijn maat: ‘Waar is Adrie?’ Maar die zei: hij is er niet meer, hij is terug naar Nederland.’ Later bleek dat mijn moeder zwanger was van mijn zusje Elly. Vader Adrie Vermeulen heeft nooit meer iets van zich laten horen.

In tegenstelling tot de meeste van zijn dienstmaten die de terugreis naar huis aanvaarden met de belofte hun meisje 'later' te laten overkomen naar Nederland, wil soldaat Jan 1e klasse zijn meisje niet zwanger achterlaten. Als de troepen vertrekken, blijft hij bij haar in Indonesie. Pas nadat hun kindje geboren is, kunnen zij samen de overtocht naar Nederland maken.

Vorige week, het was augustus 2011, belde mijn moeder me op met de woorden: “Er is een kind in Indonesië, van je vader”. Zij had het net gehoord van een nicht die bij haar op bezoek was. Ik heb altijd gevoeld dat er iets was, en nu werd het opeens werkelijkheid. Het zou om een jongen gaan. Het laat me sindsdien niet meer los, en ik ben nu op zoek naar mijn halfbroer.

Het verhaal van Dora en de zoektocht naar haar halfbroer

Het verhaal van zoon Jan Tigchelaar

Ons verhaal is eigenlijk het omgekeerde van dat van Indische oorlogsliefdekinderen. Toen mijn vader als jonge militair eind 1945 als vrijwilliger vanuit Nederland naar Indonesië vertrok, waren mijn zusje en ik al geboren. Mijn vader ontmoette daar misschien een meisje, want hij is niet meer naar Nederland teruggekomen. Mijn moeder bleef alleen achter met twee jonge kinderen. Ik heb mijn vader nooit meer gezien.